Wybór pościeli dla dziecka

Pościel dla dzieci wybiera się między innymi w zależności od ich wieku. Pościel dla najmłodszych musi być wykonana z delikatnych materiałów, które nie uczulą dziecka i nie podrażnią jego skóry.

Rozmiar pościeli dla dzieci oczywiście zależny jest od ich wieku i wzrostu. Początkowo przez krótki okres czasu można korzystać z najmniejszego rozmiaru pościeli, który idealnie sprawdzi się w przypadku kołyski czy wózka. Później, kiedy maluszek podrośnie, zmieniamy rozmiar pościeli na odrobinę większy. Warto zaznaczyć, że pościel do wózka/kołyski jest pomijana przez większość rodziców i decydują się oni na zakup pierwszej pościeli w większym rozmiarze (80 x 100 cm) ze względów ekonomicznych. Kolejnym momentem, kiedy zmieniamy rozmiar pościeli dla dziecka jest jego pójście do przedszkola, czyli czas, kiedy dziecko ukończy 2-3 latka. Ostatnia zmiana rozmiaru pościeli następuje, gdy dziecko kończy 5 lat. Oczywiście jeśli dziecko jest bardzo wysokie to nastolatkowi trzeba będzie kupić pościel o dłuższej krawędzi nawet 220 cm.

Rodzice zastanawiają się jaka pościel dla niemowlaka jest najlepsza. Przede wszystkim naturalna (najczęściej wybierana jest pościel bawełniana). Można ją prać w pralce w temperaturze 60 stopni, co pozwoli na usunięcie wszelkich możliwych zarazków i bezproblemowe doczyszczenie zabrudzeń.

Jeśli chodzi o rozmiar pościeli, to należy go dobrać do rozmiaru kołderki, a kołderkę do rozmiaru łóżeczka. Jaki rozmiar pościeli do łóżeczka 120×60 będzie najlepszy? Do takiego łóżeczka polecana jest pościel o wymiarach 90×120 oraz 100×135. Ta większa może służyć dziecku nawet do trzeciego roku życia. Mniejsza do ok. drugiego.

Standardowe rozmiary pościeli dla dzieci:

  • 0-12 miesięcy – Pościel dla noworodków dedykowana do wózków i kołysek – kołderka 56 x 75 cm
  • 0-2 lata – Pierwsza pościel do łóżeczka – kołdra 80 x 100 cm + poduszka 40 x 60 cm
  • 2-5 lat – Pościel dla przedszkolaków – kołdra 100 x 135 cm + poduszka 40 x 60 cm
  • 5-10 lat – Pościel dla dzieci starszych – kołdra 140 x 200 cm + poduszka 70 x 80 cm
  • powyżej 10 lat – Pościel dla nastolatków – kołdra 160 x 200 cm + + poduszka 70 x 80 cm (2szt.)

O komforcie snu dziecka decyduje nie tylko materiał z jakiego wykonana jest poszewka na kołdrę lub poduszkę, ale również sam wkład/wypełnienie pościeli. Główne rodzaje wypełnień pościeli dla dzieci, z jakimi możemy się spotkać, to:

  • Pościel wełniana (szczególnie z wełny owiec Merynos) – idealnie wręcz utrzymuje ciepło (termoregulacja) i jednocześnie zapewnia dobrą wentylację, dzięki czemu pościel ta jest całoroczna. Dobry wybór w przypadku alergii na roztocza, zaś zdecydowanie odradzana dla osób uczulonych na wszelkie wyroby wełniane. Jej zaletą jest wysoka higroskopijność, dzięki czemu wchłania ona nadmiar wilgoci spowodowany silnym poceniem.
  • Pościel puchowa lub z pierzem – na korzyść puchu przemawiają jego lepsze właściwości grzewcze, w odróżnieniu do pierza. Kołdra puchowa jest też sporo lżejsza niż kołdra z pierzem. Oba wypełnienia są naturalne, co powoduje, że żadna z nich nie nadaje się dla alergików. Poza tym zarówno puch jak i pierze są doskonałym siedliskiem dla wszelkiego rodzaju drobnoustrojów.
  • Pościel syntetyczna/antyalergiczna – najczęściej są to kołdry z granulatem styropianowym, najlepiej wybierać te z włókien silikonowych typu hollow (ponieważ zostały one poddane termicznemu skręceniu, co gwarantuje ich wysoką sprężystość). Tego typu pościele są miękkie w dotyku, bardzo dobrze utrzymują ciepło i co najważniejsze nie powodują reakcji alergicznych. Wypełnienia antyalergiczne są bardzo lekkie, co pozwala skórze dziecka lepiej oddychać i ogranicza pocenie się. Wypełnienie to jest antystatyczne, przez co nie zbiera kurzu. Zawsze powracają do pierwotnego kształtu, nie zbijają się i nie ugniatają.

Warto wziąć pod uwagę kołdry antyalergiczne. Będzie to idealne rozwiązanie zarówno w przypadku dzieci – alergików, jak również kompletnie zdrowych pociech. Nie wywołują żadnych podrażnień, są bezpieczne i pozwalają skórze oddychać, zapewniając jednocześnie prawidłową termoregulację.

Kołdra kołdrze nie jest równa, dlatego warto zwrócić uwagę na poszczególne modele i ich parametry. Jeśli chodzi o wypełnienie, najlepsze będą włókna silikonowe typu hollow. Dzięki temu, że zostały poddane termicznemu skręceniu, gwarantują niebywałą sprężystość. Zawsze powracają do swojego pierwotnego kształtu – nie zbijają się i nie ugniatają. Istotne znaczenie ma również to, by doskonale przepuszczała powietrze – dzięki temu nie będzie powodowała nadmiernego pocenia w czasie snu.

Prawie 1/3 życia przeznaczamy na sen. Noworodki przesypiają niemal całą dobę. Im dziecko jest starsze, tym mniej snu potrzebuje. Jednak nie tylko liczba godzin wygospodarowanych na odpoczynek ma znaczenie. Równie ważne jest na czym i pod czym śpi maluszek. W pierwszej kolejności trzeba więc wybrać łóżeczko dziecięce, a później pościel dla dzieci.

Łóżko dla dziecka nie powinno być ani za małe ani za duże. Najpopularniejszym wśród rodziców małych dzieci jest łóżko niemowlęce o wymiarach 60×120 cm. Drugim w kolejności jest łóżeczko dla dziecka o rozmiarze 60×140 cm. Przy wyborze łóżeczka zwróc uwagę na materac oraz optymalny rozstaw szczebelków – od 2,5 do 6 cm. Jak w przypadku wszystkich produktów dla dzieci niezbędne są odpowiednie certyfikaty bezpieczeństwa.

Produkty dla dzieci muszą być bezpieczne dla młodych organizmów. Odzież oraz pościel dziecięca poddawane są szeregom badań, które gwarantują, że używanie tych wyrobów przez dzieci nie wiąże się dla nich z żadnym zagrożeniem.

Dwa najczęściej spotykane w Polsce certyfikaty bezpieczeństwa to:

  • Oeko-Tex Standard 100 – certyfikat wydawanay przez Międzynarodowego Stowarzyszenia na Rzecz Badań i Rozwoju Ekologii Wyrobów Włókienniczych Öko-Tex. Tekstylia oznaczone tym certyfikatem nie zawierają substancji rakotwórczych, barwników azotowych, pestycydów, formaldehydów oraz metali ciężkich;
  • Bezpieczny dla dziecka – certyfikat wydawany przez niezależne i upoważnione instytucje. Atest potwierdza, że produkty nim oznaczone:
    – zapewniają dziecku odpowiedni komfort użytkowania,
    – nie mają w swoim składzie szkodliwych substancji chemicznych uznanych za szkodliwe w ilościach przekraczających ustalone normy,
    – zapewniają funkcjonalność i bezpieczne użytkowanie,
    – mogą być produkowane w sposób powtarzalny.

Zanim wybierzesz idealną pościel dla dzieci weź pod rozwagę wszystkie aspekty, o których wspomniałem w tym artykule, ponieważ zdrowie Twojego dziecka jest najważniejsze.

Pielęgnacja pościeli dla dzieci

  • Pierwszy dylemat związany z pościelą odnosi się do pytania czy pościel dla noworodka trzeba wyprać przed pierwszym użyciem? Większość rodziców i ekspertów twierdzi, że tak. Ma to na celu usunięcie „obcych” zarazków i drobnoustrojów.
  • Jak często zmieniać pościel? Przyjmuje się, że pościel powinno zmieniać się dzieciom co najmniej raz na dwa tygodnie lub częściej, gdy pościel się zabrudzi. Na początku pościel niemowlaków można prać w temperaturze 90 stopni. Potem można zacząć ją prać w temperaturze 60 stopni. Taka temperatura wystarczy, by pozbyć się zarazków i drobnoustrojów.
  • Pościel dziecięca – jaka firma? Na polskim rynku istnieje wielu producentów, którzy oferują produkty dobrej jakości, które zadowolą dzieci oraz rodziców. Do takich marek można zaliczyć polskie firmy Aruś oraz Amy, znane właśnie z produkcji pościeli niemowlęcej i dziecięcej.

Zasady dobrego rodzicielstwa

Istnieje wiele zasad wychowywania dzieci, ale skoncentruję się tylko na dziesięciu, które uważam za najważniejsze.

1. Wiesz wszystko co potrzeba aby być perfekcyjnym rodzicem pod warunkiem że umiesz słuchać swego serca. Korzystaj z rad różnych ekspertów, gdyż są oni źródłem wiedzy, ale pamiętaj, że to ty jesteś najlepszym ekspertem w wychowywaniu swego dziecka. Jeśli robisz błędy wybaczaj sobie. Niech doświadczenia uczą cię. Zastanów się jednak nad tym, czy wszystko co usiłujesz zrobić jest naprawdę w interesie dziecka a nie głównie w twoim.

2. Pamiętaj o tym, że, dzieci są cennym darem od Boga otwierającym nasze serca na potrzeby innego człowieka. Dzieci niepełnosprawne są zatem szczególną formą tego daru, aby nasze serca były otwarte jeszcze szerzej. Zatem na różne sposoby daj odczuć dziecku, że jest akceptowane takim, jakie jest. Dzieci potrzebują być szczerze doceniane zanim zbudują swoje własne poczucie wartości. Największym darem jaki możesz ofiarować swojemu dziecku to pozytywny obraz samego siebie.

3. Pozwalaj dziecku podejmować decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Jest to bardzo trudne zadanie jeśli jesteś przyzwyczajony do decydowania za swoje dzieci. Powinieneś im przedstawić argumenty za i przeciw danej decyzji, a potem spokojnie usiąść i ugryźć się w język. W miarę upływu czasu może okazać się, że masz wiele dziur w swoim języku, ale nie rezygnuj. Zacznij od podstawowych decyzji, takich jak: w co się ubrać, czy co zjeść. Jeśli się da, to przedstawiaj dziecku różne alternatywy z których może wybierać.

4. Zaakceptuj wybór swojego dziecka i zrób wszystko aby odniosło sukces, a nie porażkę, nawet gdy jego wybór jest diametralnie różny od tego na co liczyłeś. Wspieraj go moralnie i materialnie, jednak bądź ostrożny. Nie poświęcaj potrzeb całej rodziny aby zaspokoić szczególne potrzeby dziecka niepełnosprawnego. Jeśli na przykład wymagany jest jakiś drogi, specjalistyczny sprzęt upewnij się, że nie nabywasz go kosztem innych członków rodziny. Nie wzbudzaj zazdrości ani poczucia winy w rodzeństwie i tak jest im ciężko.
Pamiętaj, że potrzeby twoich zdrowych dzieci są równie ważne. Spróbuj je włączyć w proces podejmowania ważnych decyzji np. gdy trzeba wybrać pomiędzy zakupem powiększalnika a wyjazdem na wakacje. Nawet najmłodsze dzieci powinny mieć prawo głosu.

5. Ucz swoje dziecko jak stawiać przed sobą realne cele. Powinny być one dostosowane do indywidualnych zdolności dziecka. Dopinguj dziecko do realizacji postawionego celu, ale nie wykonuj tej pracy za niego. Pomagaj mu uniknąć porażki, ale jednocześnie motywuj do wykorzystywania całego potencjału intelektualnego i fizycznego. Nie dopuść aby dziecko straciło wiarę w siebie.
Mój najstarszy syn ma RP i został grafikiem, chociaż wszyscy odradzali mu to. Dziś wiem, że -była to jedyna możliwa do zaakceptowania przez niego decyzja wyboru zawodu.

6. Zachęcaj dziecko do szukania swojego hobby czy pasji. Jeśli będzie takie miał, to znajdzie sposoby aby urzeczywistnić swoje marzenia. W dzisiejszych czasach gwałtownego rozwoju technologii komputerowych stale pojawiają się nowe możliwości dla osób z dysfunkcją wzroku. Dlatego od najmłodszych lat zachęcaj swoje dziecko do różnych form aktywności rozwijających horyzonty myślenia. Dbaj także o sprawność fizyczną swoich dzieci. Moi synowie grali w piłkę, hokeja, tenis i krykiet, biegali, pływali, zajmowali się sztuką, grali w szachy i uprawiali judo, serfowali zarówno na falach, jak i w internecie. Mój najstarszy syn miał problemy z ekspresją werbalną, ale był w stanie wyrazić wszystko przez sztukę. Znajomość technik komputerowych w połączeniu z pasją artystyczną doprowadziły go do kariery jako grafika.

7. Ucz dziecko afirmować życie. Zachęcaj go do wszechstronnego poznawania zjawisk społecznych. Niech przekona się, że zawsze znajdą się ludzie którym wiedzie się gorzej. Zachęcaj je aby myślało społecznie, żeby dbało o środowisko, angażowało się w różne wydarzenia, spotykało się z różnymi ludźmi, uczyło się porozumiewać i wyrażać opinie. Im bardziej wyjdzie na zewnątrz, tym bardziej będzie pewne siebie. Powinno przyjmować problemy jako szansę do rozwoju. W tym szybko zmieniającym się świecie tylko ci ludzie odniosą sukces, którzy nie boją się problemów i zmian.

8. Bądź całkowicie szczery wobec dziecka. Nigdy nie kłam i nie ryzykuj utraty zaufania, bo raz stracone trudno odzyskać. Dobrą zasadą jest nigdy nie kłamać, ale też nigdy nie mówić więcej dziecku niż chce wiedzieć.

9. Ucz swoje dziecko, aby było kochającą istotą, szanującą życie i prawdę. Jeśli będzie kochające i dbające o innych przyciągnie do siebie ludzi umiejących kochać. Jedną z największych obaw rodziców dzieci z wadą genetyczną jest to, kto będzie kochał i opiekował się naszymi dziećmi kiedy nas nie będzie. Czy doświadczą radości posiadania kochającej rodziny? Pielęgnuj zatem miłość w swoim związku, aby dziecko mogło takie zachowanie naśladować. Wiadomość o chorobie dziecka często prowadzi do kryzysu małżeńskiego. Strach, złość, poczucie winy często są przerzucane na partnera. Pamiętaj, aby w takiej sytuacji wspierać każdego członka rodziny. Poradnictwo rodzinne może pomóc przezwyciężyć poczucie zagubienia i złości.

10. Zasada ostatnia i najważniejsza. Kochaj swoje dziecko bezwarunkowo. Wydaje się to bardzo proste, ale w rzeczywistości jest bardzo skomplikowane. Bezwarunkowa miłość nie oznacza taryfy ulgowej, ani szukania wymówek lub zniechęcania do podejmowania prób. Oznacza, że podnosimy dziecko kiedy upada nie mówiąc: “a nie mówiłem”. Zaakceptuj wybory różnych przyjaciół i sympatii bez względu na twoje preferencje. Podziwiaj ich tatuaże, kolczyki, w różnych miejscach, fryzury, ubiory. Pamiętaj, że dzieci przechodzą przez ciebie ale nie pochodzą od ciebie, chociaż są z tobą, nie należą do ciebie. Możesz im dać swoją miłość, ale nie swoje myśli, ponieważ mają swoje własne. Możesz dać im dom dla ich ciał, ale nie dla dusz, gdyż ich dusze mieszkają w świecie jutra, którego nie możesz odwiedzić, nawet w snach. Możesz próbować upodobnić się do nich, ale nie zmuszaj ich aby były podobne do ciebie. Jeśli zapomnisz wszystko co dzisiaj powiedziałam, proszę pamiętaj o jednym: miłość jest prawdziwym powodem, napędem, celem i nagrodą na koniec naszej podróży.

Istnieje wiele zasad wychowywania dzieci, ale skoncentruję się tylko na dziesięciu, które uważam za najważniejsze.

1. Wiesz wszystko co potrzeba aby być perfekcyjnym rodzicem pod warunkiem że umiesz słuchać swego serca. Korzystaj z rad różnych ekspertów, gdyż są oni źródłem wiedzy, ale pamiętaj, że to ty jesteś najlepszym ekspertem w wychowywaniu swego dziecka. Jeśli robisz błędy wybaczaj sobie. Niech doświadczenia uczą cię. Zastanów się jednak nad tym, czy wszystko co usiłujesz zrobić jest naprawdę w interesie dziecka a nie głównie w twoim.

2. Pamiętaj o tym, że, dzieci są cennym darem od Boga otwierającym nasze serca na potrzeby innego człowieka. Dzieci niepełnosprawne są zatem szczególną formą tego daru, aby nasze serca były otwarte jeszcze szerzej. Zatem na różne sposoby daj odczuć dziecku, że jest akceptowane takim, jakie jest. Dzieci potrzebują być szczerze doceniane zanim zbudują swoje własne poczucie wartości. Największym darem jaki możesz ofiarować swojemu dziecku to pozytywny obraz samego siebie.

3. Pozwalaj dziecku podejmować decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Jest to bardzo trudne zadanie jeśli jesteś przyzwyczajony do decydowania za swoje dzieci. Powinieneś im przedstawić argumenty za i przeciw danej decyzji, a potem spokojnie usiąść i ugryźć się w język. W miarę upływu czasu może okazać się, że masz wiele dziur w swoim języku, ale nie rezygnuj. Zacznij od podstawowych decyzji, takich jak: w co się ubrać, czy co zjeść. Jeśli się da, to przedstawiaj dziecku różne alternatywy z których może wybierać.

4. Zaakceptuj wybór swojego dziecka i zrób wszystko aby odniosło sukces, a nie porażkę, nawet gdy jego wybór jest diametralnie różny od tego na co liczyłeś. Wspieraj go moralnie i materialnie, jednak bądź ostrożny. Nie poświęcaj potrzeb całej rodziny aby zaspokoić szczególne potrzeby dziecka niepełnosprawnego. Jeśli na przykład wymagany jest jakiś drogi, specjalistyczny sprzęt upewnij się, że nie nabywasz go kosztem innych członków rodziny. Nie wzbudzaj zazdrości ani poczucia winy w rodzeństwie i tak jest im ciężko.
Pamiętaj, że potrzeby twoich zdrowych dzieci są równie ważne. Spróbuj je włączyć w proces podejmowania ważnych decyzji np. gdy trzeba wybrać pomiędzy zakupem powiększalnika a wyjazdem na wakacje. Nawet najmłodsze dzieci powinny mieć prawo głosu.

5. Ucz swoje dziecko jak stawiać przed sobą realne cele. Powinny być one dostosowane do indywidualnych zdolności dziecka. Dopinguj dziecko do realizacji postawionego celu, ale nie wykonuj tej pracy za niego. Pomagaj mu uniknąć porażki, ale jednocześnie motywuj do wykorzystywania całego potencjału intelektualnego i fizycznego. Nie dopuść aby dziecko straciło wiarę w siebie.
Mój najstarszy syn ma RP i został grafikiem, chociaż wszyscy odradzali mu to. Dziś wiem, że -była to jedyna możliwa do zaakceptowania przez niego decyzja wyboru zawodu.

6. Zachęcaj dziecko do szukania swojego hobby czy pasji. Jeśli będzie takie miał, to znajdzie sposoby aby urzeczywistnić swoje marzenia. W dzisiejszych czasach gwałtownego rozwoju technologii komputerowych stale pojawiają się nowe możliwości dla osób z dysfunkcją wzroku. Dlatego od najmłodszych lat zachęcaj swoje dziecko do różnych form aktywności rozwijających horyzonty myślenia. Dbaj także o sprawność fizyczną swoich dzieci. Moi synowie grali w piłkę, hokeja, tenis i krykiet, biegali, pływali, zajmowali się sztuką, grali w szachy i uprawiali judo, serfowali zarówno na falach, jak i w internecie. Mój najstarszy syn miał problemy z ekspresją werbalną, ale był w stanie wyrazić wszystko przez sztukę. Znajomość technik komputerowych w połączeniu z pasją artystyczną doprowadziły go do kariery jako grafika.

7. Ucz dziecko afirmować życie. Zachęcaj go do wszechstronnego poznawania zjawisk społecznych. Niech przekona się, że zawsze znajdą się ludzie którym wiedzie się gorzej. Zachęcaj je aby myślało społecznie, żeby dbało o środowisko, angażowało się w różne wydarzenia, spotykało się z różnymi ludźmi, uczyło się porozumiewać i wyrażać opinie. Im bardziej wyjdzie na zewnątrz, tym bardziej będzie pewne siebie. Powinno przyjmować problemy jako szansę do rozwoju. W tym szybko zmieniającym się świecie tylko ci ludzie odniosą sukces, którzy nie boją się problemów i zmian.

8. Bądź całkowicie szczery wobec dziecka. Nigdy nie kłam i nie ryzykuj utraty zaufania, bo raz stracone trudno odzyskać. Dobrą zasadą jest nigdy nie kłamać, ale też nigdy nie mówić więcej dziecku niż chce wiedzieć.

9. Ucz swoje dziecko, aby było kochającą istotą, szanującą życie i prawdę. Jeśli będzie kochające i dbające o innych przyciągnie do siebie ludzi umiejących kochać. Jedną z największych obaw rodziców dzieci z wadą genetyczną jest to, kto będzie kochał i opiekował się naszymi dziećmi kiedy nas nie będzie. Czy doświadczą radości posiadania kochającej rodziny? Pielęgnuj zatem miłość w swoim związku, aby dziecko mogło takie zachowanie naśladować. Wiadomość o chorobie dziecka często prowadzi do kryzysu małżeńskiego. Strach, złość, poczucie winy często są przerzucane na partnera. Pamiętaj, aby w takiej sytuacji wspierać każdego członka rodziny. Poradnictwo rodzinne może pomóc przezwyciężyć poczucie zagubienia i złości.

10. Zasada ostatnia i najważniejsza. Kochaj swoje dziecko bezwarunkowo. Wydaje się to bardzo proste, ale w rzeczywistości jest bardzo skomplikowane. Bezwarunkowa miłość nie oznacza taryfy ulgowej, ani szukania wymówek lub zniechęcania do podejmowania prób. Oznacza, że podnosimy dziecko kiedy upada nie mówiąc: “a nie mówiłem”. Zaakceptuj wybory różnych przyjaciół i sympatii bez względu na twoje preferencje. Podziwiaj ich tatuaże, kolczyki, w różnych miejscach, fryzury, ubiory. Pamiętaj, że dzieci przechodzą przez ciebie ale nie pochodzą od ciebie, chociaż są z tobą, nie należą do ciebie. Możesz im dać swoją miłość, ale nie swoje myśli, ponieważ mają swoje własne. Możesz dać im dom dla ich ciał, ale nie dla dusz, gdyż ich dusze mieszkają w świecie jutra, którego nie możesz odwiedzić, nawet w snach. Możesz próbować upodobnić się do nich, ale nie zmuszaj ich aby były podobne do ciebie. Jeśli zapomnisz wszystko co dzisiaj powiedziałam, proszę pamiętaj o jednym: miłość jest prawdziwym powodem, napędem, celem i nagrodą na koniec naszej podróży.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*